تبلیغات
من - مطالب ابر العبد بهجت
 
درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ : زهره
نویسندگان
جستجو

آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
من




علت فاجعه:سیاهی ما

مركز زلزله:حوالی قم

درد از سقف چكه چكه چكید

بر كف سرد مسجد خانم

خیس اشك اند گوشه ی قفسه

چند قرآن كوچك جیبی

خبر از ماتم بدی دارد

چهره ی زرد گنبد بی بی

دو سه ماهی ست حیرت و اندوه

جزو اعمال واجبم شده است

لب به چیزی نمی زنم جز اشك

خون دل،قوت غالبم شده است

دو سه ماهی ست بر نمی خیزد

گذر خان به احترام كسی

نخل ها،سروها همه رفتند

چون نگه می كنم نمانده بسی

طعم خوب كلوچه ها شد تلخ

در نبودنش به فومن و ماسال

او كه ذكر خدا نمی شود محو

از لبش«بالغدو و الاصال»

حرف هایش نگفتنی بودند

كوه فریاد در سكوتش بود

از نمازش فرشته می بارید

صورت دوست در قنوتش بود

یاس ها را به گریه می انداخت

مهر العبد بر رساله ی او

شاپركها مقلدش بودند

می نشستند بر كلاله ی او

پیر مردی كه انحنای تنش

شیب رنگین كمان عرفان بود

راستش آخر نفهمیدم

او ملك بود یا كه انسان بود

پیر ما كوچ كرد و راحت شد

راحت از این زمانه هرزه

ما،امام زمان بگو چه كنیم

با خسارات این زمین لرزه

ای بهار بدون لاله برو

رفت از سفره دلم بركت

یك سبد غم برایم آوردی

آه...اردی بهشت بی بهجت

كاشكی پشیمان بماند...نه

نشد این ضجه مستجاب شود

گرچه او موت اختیاری داشت

خواست با مرگ بی حساب شود...

منبع:سررسید بهجت جانان

پی نوشت:گذاشتن این پست با تاخیر بود،دوست داشتم زودتر بذارم كه نشد





نوع مطلب : یاد محبوب، 
برچسب ها : العبد بهجت، اردی بهشت بی بهجت،
لینک های مرتبط :


شنبه 30 اردیبهشت 1391 :: نویسنده : زهره
نظرات ()

قرب،مراتبی دارد و بالاترین آنها لقاء است.و هر مرتبه از مراتب قرب را مقرّبی است که بالاترین آنها نماز است.

در محضر العبد بهجت،نکته های ناب:78

 





نوع مطلب : سخن از جنس نور، تلنگر، 
برچسب ها : العبد بهجت، قرب الهی، نماز،
لینک های مرتبط :


جمعه 25 فروردین 1391 :: نویسنده : زهره
نظرات ()
زمانى كه ما در كربلا بودیم ، آقا شیخ عبدالله مامقانى - رحمه الله - در قید حیات بودند.گفته مى شد كه ایشان شبانه روزى چهار ساعت مى خوابید، ولى در كتاب رجالش نوشته است : تاءلیف این كتاب سه سال طول كشید و من در این مدت ، شبانه روزى سه ساعت مى خوابیدم !
این ها اتمام حجت است براى كسانى كه خیال مى كنند اگر خوابشان مقدار اندكى از هشت ساعت كم شود، مى میرند.
شیخ آقا بزرگ تهرانى - رحمه الله - هم در وقت تاءلیف ، نشسته مى خوابید. ایشان هر روز مقدارى مى نوشت ، حتى روزى كه وفات كرده بود، به یك پهلو تكیه نموده ومقدارى نوشته بود.
آقایى نیز از پدرش نقل مى كرد كه سه سال نشسته مى خوابیدم و در این مدت رختخواب خود را براى خواب باز نكردم .
این گونه عاشق علم و عاشق عمل بودند!آیا این كم خوابى و پر كارى ها بدون محبت ممكن است ؟!البته امكان دارد كسى از ناراحتى نخوابد، اما آن كجا و راه محبت كجا كه اصلا نمى گذارد محب آرام بگیرد!


منبع:
در محضر العبد بهجت،سایت حوزه ی كرمان



نوع مطلب : تلنگر، 
برچسب ها : العبد بهجت، محبت، محب، آرام گرفتن،
لینک های مرتبط :


چهارشنبه 9 فروردین 1391 :: نویسنده : زهره
نظرات ()

بنابراین ، در امور اجتماعى نباید به دیگران نگاه كنیم و از این و آن پیروى كنیم ، زیرا افراد معصوم نیستند، هر چند بزرگ و بزرگوار باشند؛ بلكه باید نگاه كنیم و ببینیم اگر خودمان تنها بودیم و دیگران نبودند آیا انجام مى دادیم یا خیر؟ و نباید به دیگران كار داشته باشیم .(مقصود حضرت استاد - مدظله - عدم تقلید و پیروى از دیگران در موضوعات احكام است ، نه در خود احكام كه انسان یا باید خود مجتهد و صاحب نظر باشد، و یا از مجتهد جامع الشرایط تقلید كند.) ما نباید خود را با اهل سنت قیاس كنیم ، ما باید رضا و میل امام زمان - عجل الله تعالى فرجه الشریف - را در كارها به دست آوریم ، چه در مصرف سهم امام - علیه السلام و چه در كارهاى اجتماعى دیگر.

منبع:در محضر العبد بهجت،سایت حوزه ی كرمان.





نوع مطلب : تلنگر، 
برچسب ها : العبد بهجت، خشنودی پدر مهربان،
لینک های مرتبط :


سه شنبه 8 فروردین 1391 :: نویسنده : زهره
نظرات ()
انجام طاعت و ترك معصیت به حسب ظاهر مشكل است ، و سلمان شدن مشكل ، بلكه كالمحال است ، و لذا غیر از معصومین - علیهم السلام - همه به ترك طاعت و فعل معصیت مبتلا هستیم و معصوم بودن مثل این كه نشدنى است ، ولى در افراد بشر، شمر هم بسیار است ؛ اما آیا چیزى هست كه مطلب  انجام طاعت و ترك معصیت  را آسان كند؟
از امورى كه خیلى سهل المؤ ونة و آسان است - ولو عمل بر خلاف قول باشد - این است كه انسان ملاحظه كند و ببیند اگر ملتزم به طاعت و تارك معصیت باشد، آیا حال او مثل صورتى است كه ترك طاعت و فعل معصیت مى كند و آیا این حال مثل حالت اول است یا خیر؟ فرض كنید اگر انسان نزد رییس جمهور یا هر رییس مطلق ، مقرب باشد، این براى او بهتر است و یا این كه نزد یك فقیر تهى دست و محروم ؟! آیا خوب است به ذاتى كه موت و حیات و مرض و صحت و غنا و فقر به دست او است مراجعه كنیم و رابطه ى دوستى داشته باشیم ، یا با كسى كه خود محتاج و ناتوان و بیچاره است ؟!
در اطاعت اوامر الهى و نیز در معصیت و به فرمان شیطان و نفس بودن ، امر دایر است بین این كه با كسى كه حیات و ممات ، غنا و فقر و مرض و صحت و مریض خانه و دكتر و خزانه و ثروت و ... به دست او است ؛ مجالست كنیم یا با كسى كه هیچ ندارد؟!انسان كدام را اختیار مى كند و محبت وجدانیه (نه به حسب خوف نار یا شوق بهشت ) با كدام طرف است ؟
به حسب ظاهر بنده ى مطیع ، پشتیبانش مثل كوه ، محكم و استوار و منبع همه ى خیرات است ، و بنده ى عاصى پشتیبانش محتاج تر از او و دشمن دانایى (شیطان ) است كه از دوست نادان بدتر است و صلاحدیدش تمام به زیان او است . نظیر شخصى كه نزد كسى رفت تا او را از فقر و فشار و ناراحتى روزگار نجات دهد، او گفت : شایسته ترین كار براى شما اقدام به مرگ و خودكشى است !صلاح دیدش از این قبیل است كه بگوید: صلاح و نجات شما در این است كه قرص مرگ آور یا خواب آور بخورید تا راحت شوید!بنابراین ، ما در عزم به طاعت عازم به رفاقت و دوستى و همنشینى با غنى قادر و داناى كریم هستیم ، و در عزم بر معصیت عازم به رفاقت و همنشینى با فقیر عاجز جاهل و لئیم .
اگر این معنا را درست تشخیص دهیم و بفهمیم و به طور واضح و روشن باور كنیم ، خواهیم فهمید كه در اطاعت سود برده ایم ، نه زیان و خسارت ؛ به دلیل این كه دیده ایم افرادى (و اءحى الموتى باذن الله)  (سوره ی آل عمران،آیه ی49)؛ (مردگان را به اذن خدا زنده مى كنم .) و كراماتى از این قبیل را داشته اند و شدنى است و محال نیست و اختصاص به انبیا - علیهم السلام - هم ندارد، بلكه هر كه از آن ها متابعت كند، مى تواند از این راه به مقامات و كمالات و كرامات آن ها دست یابد، البته بدون تحدى نبوت و كذابیت مدعى آن ؛ پس اگر انسان یقین كند و براى او واضح و آشكار شود كه در طاعت ، با غنى و قادر و كریم و ... رفاقت كرده و در معصیت با عاجزتر و محتاجتر از خود، طبعا هیچ گاه به معصیت تمایل پیدا نمى كند و از قصر شاهنشاهى و از كنار هرگونه ناز و نعمت و آبادى و آسایش به كاروانسراى خرابه و ویرانه نمى رود و با صاحب آن رفیق و همنشین نمى شود، در حالى كه خود آن صاحبخانه هم راضى نیست كه رفیق او و با او باشیم ، و از هر چیز محروم گردیم !
بنابراین ، براى تسهیل طاعت و اجتناب از معصیت راهى جز این نداریم كه متوجه شویم و یقین كنیم كه طاعت ، نزدیكى به تمام نعمت ها و خوشى ها و دارایى ها و عزت ها و ... است ، و معصیت ، عبارت است از محرومیت و ناخوشى و ندارى و ذلت و ...

منبع:در محضر العبد بهجت،سایت حوزه ی كرمان




نوع مطلب : تلنگر، 
برچسب ها : العبد بهجت، چاره ی گناه نكردن، تسهیل طاعت، اجتناب از معصیت،
لینک های مرتبط :


سه شنبه 8 فروردین 1391 :: نویسنده : زهره
نظرات ()